واقعیتی تلخ در پایتخت؛ اجاره نشینی در کانکس با ماهی 5 میلیون تومان

زمانی نه چندان دور، 5 میلیون تومان قسط خرید یک آپارتمان در حاشیه شهر بود؛ اما امروز در بهمن 1404، این عدد فقط «اجاره بهای» یک کانکس 12 متری است.

پدیده ی اجاره نشینی در کانکس واقعیت تلخیست که طبقه کارگر را از متن شهر به حاشیه ی بیابان ها و شهرک های صنعتی فرستاده.

پرداخت 5 میلیون تومان در ماه برای زندگی در سازه ای که در تابستان کوره ی آتش است و در زمستان یخچال فریزر، یعنی تعریف خانه رسماً دگرگون شده است.

کانکس نشینی، آخرین ایستگاه قبل از کارتن خوابی است. کسانی که به این سبک زندگی تن داده اند، کارگران و زحمتکشانی هستند که سرعت تورم مسکن، آن ها را از خانه های 40 متری به این قوطی های فلزی پرتاب کرده است.

اینجا نه خبری از حریم خصوصی است و نه ایمنی؛ فقط چهار دیواری نازکی است که قرار است توهم داشتن سرپناه را زنده نگه دارد.

یک کارگر باید نیمی از حقوقش را بدهد تا در یک اتاقک نگهبانی زندگی کند، دردناک تر اینکه تقاضا برای همین قوطی های فلزی آن قدر بالا رفته که برای اجاره کردنش هم نیاز به زمان است.