وزیر راه و شهرسازی با تأکید بر حل فوری معضل فاضلاب و ساماندهی محلات ناکارآمد، بازآفرینی شهری را نیازمند نگاه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی دانست.
زمان مطالعه 2 دقیقه
فرزانه صادق وزیر راه و شهرسازی در پنجاه و نهمین نشست ستاد ملی بازآفرینی شهری پایدار با اشاره به تداوم بیش از چهار دهه ای مشکل فاضلاب در برخی محلات کشور، بر ضرورت اقدام فوری و پایان دادن به تعویق های مکرر تأکید کرد و گفت: دیگر فرصتی برای تصمیم گیری های چندباره باقی نمانده است.
وی با اشاره به همکاری دستگاه های مسئول از جمله سازمان برنامه و بودجه، وزارت نیرو، وزارت راه و شهرسازی و شهرداری ها، افزود: با هم افزایی و مشارکت حداکثری این نهادها، روند اجرای پروژه های بازآفرینی با جدیت بیشتری دنبال خواهد شد و این همکاری ها به نتیجه می رسد.
وی با بیان اینکه بخش قابل توجهی از سکونتگاه های غیررسمی محل زندگی اقشار کم برخوردار است، تصریح کرد: چه این ساخت و سازها مجاز بوده باشد و چه غیرمجاز، امروز مردم در این محلات زندگی می کنند و نظام باید از آنان حمایت کند؛ چراکه فرصت ها بسیار محدود است.
وی با تأکید بر لزوم گزارش دهی مستمر دستگاه ها، خواستار ارائه گزارش پیشرفت فیزیکی پروژه ها در هر جلسه ستاد شد و گفت: هدف این است که در کمتر از یکسال بخشی از محلات هدف به ویژه در حوزه دفع آب های سطحی و فاضلاب تعیین تکلیف شوند.
وزیر راه و شهرسازی همچنین به تجربه زلزله بم اشاره کرد و گفت: این حادثه نشان داد بی توجهی به ایمنی بناها و بافت های شهری می تواند خسارت های جبران ناپذیری به همراه داشته باشد و تدوین آیین نامه 2800 پس از آن، نقش مؤثری در کاهش تلفات زلزله های بعدی ایفا کرد.
وی با انتقاد از نگاه نادرست به توسعه شهری در دهه های گذشته، اظهار کرد: بخشی از شکل گیری بافت های ناکارآمد نتیجه ساخت مسکن بدون توجه به زیرساخت ها، خدمات پشتیبان، آموزش، درمان و امنیت بوده است. بازآفرینی شهری به معنای نگاهی همه جانبه به شهر است و نباید صرفاً به بافت های حاشیه ای محدود شود.
وزیر راه و شهرسازی با تأکید بر محدود بودن منابع کشور، اولویت بندی صحیح و تمرکز بر محلات هدف را ضروری دانست و افزود: مردم مقصر حاشیه نشینی نیستند و اصلاح ساختارها و سیاست ها باید در دستور کار قرار گیرد.
وی اشتغال زایی محلی، توانمندسازی اجتماعی و ارتقای زیرساخت ها را از ارکان اصلی بازآفرینی شهری برشمرد و گفت: عبور از مرحله تدوین اسناد و حرکت به سمت اجرای میدانی، شرط بهبود واقعی کیفیت زندگی مردم در محلات هدف است.
بی توجهی به زیرساخت ها ریشه بافت های ناکارآمد است